
Niet eerlijk, wel waar: het einde van de bijeenkomst is de helft!
Je ziet het wel eens bij middelmatige circus- of goochelacts. Dan zit het publiek zich 10 minuten te vervelen. En dan opeens begint er een muziekje dat steeds sneller gaat. Dat uitnodigt tot meeklappen.
Dat doen altijd wel een paar mensen en al gauw klapt de hele zaal mee, in een steeds sneller ritme. Het schudt iedereen een beetje wakker. En opeens beginnen de artiesten dan ook nog eens met hun allerbeste truc of acrobatische act. En dat wil de zaal ook best belonen met applaus. Maar… iedereen was al aan het klappen. Dus wat gebeurt er? Iedereen gaat nog wat harder en sneller klappen. En zo komen er nog drie momenten. En dan stopt muziek opeens en staan de artiesten ondanks hun matige act in een daverend slotapplaus.
Deze artiesten baseren zich -puur intuïtief- op wetenschap die voor elke organisator van een bijeenkomst van groot belang is: de “Peak-End rule” van de psychologen Kahneman en Fredrickson.
Die toonden iets superinteressants aan: dat wij een ervaring -zoals een bijeenkomst- niet beoordelen en onthouden op basis van het gemiddelde van alle momenten. Nee, wat we in onze herinnering top of mind komt te staan zijn twee dingen:
- het meest intense moment (positief óf negatief) – de piek
- het laatste deel van de ervaring – het einde.
En op vrijwel alleen op basis van die twee beoordelen we de ervaring. Dus ook uw bezoekers aan de bijeenkomst, wanneer ze overwegen of ze de volgende weer komen. Organisatoren voelen dit natuurlijk aan hun water en mikken vrijwel altijd op een mooie afsluiting. Daar heb ik het grootste deel van mijn opdrachten aan te danken.
Maar wat ik me nu wel opeens zit te bedenken: zouden we beter het oude jaar kunnen afsluiten met vuurwerk in plaats van het nieuwe ermee inluiden?. Scheelt wellicht een hoop mooie herinneringen aan de voorbije jaren, straks in het bejaardentehuis! En ik weet ook al wat ik dit jaar op de camping ga doen. Van te voren betalen, in plaats van als we weggaan. Kijken of het scheelt.
