"Oh... maarreh.. doet iedereen dan mee?”
Die vraag krijg ik regelmatig. Op een bezorgde toon, tijdens de voorbespreking, als ik opper om met de hele zaal iets leuks te doen.
En dat vind ik begrijpelijk: je wil als organisatie niet dat er een soort tweedeling ontstaat onder je bezoekers. Dat de ene helft van de zaal enthousiast mee staat te doen en de andere helft blijft zitten en er niks aan vindt. Dat is mega-awkward.
Gelukkig treed ik al meer dat twintig jaar op en heb ik een feilloze intuïtie ontwikkeld wanneer iets kan en wanneer niet. Maar het lastige daarvan is dat het echt intuïtie is, dat ik “onbewust bekwaam” ben geworden. Daarom kan ik soms niet meteen goed uitleggen waarom ik weet dat het wel of niet gaat werken.
Het is de laatste twintig jaar altijd gelukt, op één keer na: ik trad in 2008 op voor een groep uit de financiële sector. Voordat ik op kwam keek de dagvoorzitter voor de zoveelste keer gespannen op zijn telefoon en zei toen opeens: “Het is mis, mensen. Lehman is gevallen.” Er ontstond grote commotie in de zaal en iedereen greep naar zijn mobieltje.
De dagvoorzitter hernam zich na een paar tellen. Hij keek op zijn schema, keek vervolgens de zaal in, dacht even na en zei toen: “We hebben wel nog even een afsluiter, hier is cabaretier Maarten Willemse!”
Ik wist toen niet wie of wat Lehman was. Mijn eerste vraag was aan de zaal was hoe hij eraan toe was, of hij iets had gebroken bij zijn val. Maar er kwam geen antwoord. Mensen die zich bedreigd voelen in hun levensonderhoud hebben bar weinig interesse in de een cabaretier. Of in de botbreuken van Lehman.